Urenregistratie in de EU, land voor land

Er is geen één Europees getal. Het loopt van één jaar in Frankrijk tot tien in Polen, en in sommige landen begint de termijn niet eens op hetzelfde moment. Heeft u mensen in meer dan één land, dan telt dit.

Dit is geen juridisch advies. Het is algemene informatie op basis van de genoemde regelgeving. Overleg met een arbeidsrechtadvocaat of een administratiekantoor in uw land voordat u beslissingen neemt die uw bedrijf raken.

De termijnen, land voor land

LandBewaartermijnGrondslag
Spanje4 jaar bewaartermijnRD-ley 8/2019, art. 34.9 ET
Duitsland2 jaar bewaartermijnMiLoG, § 17.2
Frankrijk1 jaar bewaartermijnCode du travail, art. D3171-16
Italië5 jaar bewaartermijnLibro Unico del Lavoro
Portugal5 jaar bewaartermijnCódigo do Trabalho, art. 202
Polen10 jaar bewaartermijnKodeks pracy
Oostenrijk1 jaar bewaartermijnAZG, § 26
België5 jaar bewaartermijnIndividuele rekening · algemeen vanaf 2027
Denemarken5 jaar bewaartermijnArbejdstidsloven
Kroatië6 jaar bewaartermijnPravilnik NN 55/2024
Finland2 jaar bewaartermijnTyöaikalaki, § 32
Nederland1 jaar bewaartermijnArbeidstijdenbesluit, art. 3.2:1
Zweden3 jaar bewaartermijnArbetstidslagen
Ierland3 jaar bewaartermijnOrganisation of Working Time Act 1997, s. 25
SloveniëPermanente bewaringZEPDSV, 19. člen
TsjechiëGeen wettelijke termijnZákoník práce, § 96
SlowakijeGeen wettelijke termijnZákonník práce, § 99
HongarijeGeen wettelijke termijnMt. 134. §
LuxemburgGeen wettelijke termijnCode du travail, art. L. 211-29
RoemeniëGeen wettelijke termijnCodul muncii, art. 119
EstlandGeen wettelijke termijnTöölepingu seadus, § 28
LetlandGeen wettelijke termijnDarba likums, 137. pants
LitouwenGeen wettelijke termijnDarbo kodeksas, 120 str.

Vier valkuilen die je makkelijk mist

1. In Frankrijk is het jaar niet wat het lijkt

Vaak leest u drie jaar voor Frankrijk. De termijn van art. D3171-16 voor de documenten van de urenberekening is één jaar. De drie jaar horen bij iets anders: de verjaring van loonvorderingen en de forfait-jours-afspraken. Drie jaar bewaren is verstandig; zeggen dat de registratieregel het eist, klopt niet.

2. In Italië en Polen begint de klok later te lopen

In Italië lopen de vijf jaar vanaf de laatste boeking, in Polen de tien vanaf het einde van het kalenderjaar waarin het dienstverband eindigde. In de praktijk moeten de gegevens van iemand met veel dienstjaren flink langer bewaard blijven dan het losse getal doet vermoeden.

3. Portugal eist de pauzes, Duitsland niet

Het Portugese art. 202 vereist dat de registratie begin- en eindtijden en de pauzes bevat. In Duitsland verplicht het MiLoG niet tot het registreren van pauzes: de pauze van 30 minuten vanaf zes uur, en 45 vanaf negen, komt uit het ArbZG, een rusttijdenregel en geen registratieregel. Die twee worden vaak verward.

4. België verplicht nog niet (maar het scheelt weinig)

Vandaag is urenregistratie in België alleen verplicht in specifieke gevallen, zoals deeltijdwerk. De algemene verplichting voor alle werkgevers gaat in op 1 januari 2027. Bent u daar actief, dan is dit het moment om het rustig voor te bereiden in plaats van in december te hollen.

Waar een eigen registratie niet volstaat

Er zijn landen waar een goede eigen registratie u niet in orde brengt, omdat de verplichting is om de gegevens aan een systeem van de overheid door te geven. Goed om te weten voordat u welk hulpmiddel dan ook aanschaft:

Wat dit in de praktijk betekent

De bewaarplicht ligt bij de werkgever, niet bij de softwareleverancier. Wat een hulpmiddel ook belooft: verdwijnt het morgen, dan bent u degene die zich bij de inspectie moet verantwoorden.

De vraag die u elke leverancier moet stellen Kan ik mijn volledige historie downloaden, wanneer ik wil, in een formaat dat ik zelf kan bewaren en dat buiten uw platform controleerbaar blijft? Is het antwoord nee, dan hangt de bewaartermijn van uw land ervan af of dat bedrijf blijft bestaan.